Neem de dag zoals hij komt..

Gisteren was heftig.
Je liefste achterlaten in een ziekenhuisbed, lijkbleek, bloednerveus en vooral niet de sterke man meer die hij tot voor kort wel was breekt dat je hart. In veel meer als 1000 stukjes.
De bronchoscopie is hem erg tegengevallen, doordat je niet mag slikken en alles verdoofd is raakte hij lichtelijk in paniek. Het is ook allemaal niet niks als je een week geleden voor een simpele röntgenfoto naar het ziekenhuis gaat en nu in eens op een OK ligt.
Hij heeft dan ook weinig gehoord van wat de arts zei, ik hoop dus dat we inderdaad voor morgen nog een afspraak gaan krijgen. Wel weet de arts iig zeker dat het 'goed fout' is.
Zijn luchtwegen zijn wel vrij, maar hij heeft nog maar een kwart van zijn luchtinhoud tot beschikking omdat de rest wordt geblokt door dat gezwel.
De arts heeft iig goede kweekjes kunnen nemen, dus de volgende afspraak zal ook zeker een definitieve uitslag geven.

Vandaag houden ik en dochter een rustige dag, we hebben samen UP gekeken en even helemaal niets gedaan. Ze is erg van slag door alles wat er gebeurt. Ze begrijpt dat papa ziek is, maar begrijpt niet hoe of wat, want hij is immers ook gewoon gaan werken vandaag?
Ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat papa zich op zich niet heel ziek voelt, maar papa zijn longen wel ziek zijn en die heel hard moeten werken om te ademen en beter te worden.
Tijdens de film up, toen duidelijk werd dat het opaatje alleen achter bleef en zijn vrouw zo miste kwam in eens wel de vraag: mama als papa zijn longen niet meer beter willen worden.. komt hij dan ook niet meer terug?
Het is slikken.. hoe leg je een kind van vier in hemelsnaam uit wat er aan de hand is, hoe maak je haar duidelijk dat er alleen nog maar onzekerheid is. Dat wij, de mensen die ze tot voor kort zag als alleswetende ook niet weten hoe het verder gaat?

Ik heb behoefte aan duidelijkheid, een behandelplan en weten waar we voor staan, want deze onzekerheid maakt je echt kapot.

Vannacht was ook een behoorlijk heftige nacht. Door de longspoeling die hij tijdens de biopsie ook gehad heeft en het vocht wat hij in zijn longen heeft had Lief regelmatig het idee 'te verdrinken'. Hij hoestte zijn longen uit zijn lijf en was vreselijk benauwd. Je voelt je op zo een moment zo machteloos.

We hebben besloten om alles 'out in the open' te gooien, iedereen kan nu weten wat er met ons gebeurt, wat er aan de hand is. Praatjes en verwensingen zullen er blijven.. maar dat boeit me geen ene moer meer. Er is maar 1 ding belangrijk, en dat is dat we weer een toekomst gaan hebben samen.

'Als je gezond bent heb je duizend wensen, als je ziek bent maar eentje'