Ruim twee maanden hou ik nu een blog bij over het leven na de diagnose van mijn Lief. Tot voor kort deed ik dat op blogspot, maar ik merkte aan mezelf dat de blogjes en reactie’s ons te veel waard werden om ze zomaar ergens onbeheerd te laten staan, vandaar dat we ervoor gekozen heb om erkomteenmanbijdedokter onder te brengen onder ons eigen domein.
Hier kan ik ook makkelijker updaten, de blog persoonlijker maken qua vormgeving en reacties en bezoekjes beter monitoren ;-)
Hopelijk kunnen jullie de blog in deze nieuwe omgeving net zo waarderen als de blog op de oude plek. Zoals hierboven gezegd is namelijk jullie feedback en reactie’s heel waardevol voor ons.
Dus vanaf nu zijn we te vinden op:
www.erkomteenmanbijdedokter.nl
woensdag 17 februari 2010
zondag 14 februari 2010
Onze dag!
Wij doen er nooit zoveel aan, we houden immers elke dag veel van elkaar en zijn niet zo van het commerciële der 14 Februari.
Maar toen ik een week of wat gelden in de krant 'delft op zondag' een oproepje zag staan dat je voor de speciale valentijnseditie van de krant een gedichtje in mocht sturen voor je Liefste leek me dat wel leuk.
Mijn inzending:
Liefste Lief,
8 jaar zijn we bij elkaar,
Sinds 2004 vormen we zelfs een ´echt´paar.
Onze liefde in 2005 bekroont met een prachtige kleine meid.
Onze liefde leek vrij van plaats, zorgen en tijd.
De diagnose zette ons in december weer keihard op de grond,
En ons leven draait nu om: hoe krijgen we jou weer gezond.
We weten niet hoeveel weken en maanden er nog gaan komen,
Van jaren durven we nu alleen nog maar dromen.
Ik wil jou dan ook een extra fijne dag wensen deze Valentijnsdag,
Gevuld met liefde, een traan maar vooral een lach.
Wij gaan herinneringen maken en beleven,
Genieten van elke minuut samen, misschien is het nog maar even.
Liefste lief, wat ik eigenlijk gewoon ook zo nog even zeggen wou:
Teddie en ik houden onwijsveelboelmuts van jou!
Dikke kus voor mijn Valentijn, 365dagen per jaar.
Miran
En wat schetste mijn verbazing: toen dit gedichtje in de krant kwam bleek dat ik de eerste prijs gewonnen had!
Wij gaan vandaag lekker met zijn tweetjes naar de Bioscoop, naar de film 'Percy Jackson & the lightning thief'.
Hierna gaan wij naar de plek waar we onze nacht zullen doorbrengen; Hotel Emauspoort waar we ook op de foto zullen gaan.
Vanavond gaan we lekker eten bij Moodz, waarna we lekker in ons hotel kunnen gaan relaxen.
Een heerlijk verwendagje voor ons twee dus, en ik moet eerlijk zeggen, na de heftige diagnose van van de week is dit uitje meer dan welkom!
Nu maar hopen dat Ben zich strakjes wat beter voelt, want die ligt momenteel zwaar beroerd op bed..
Bedankt Delft op zondag, maar ook bedankt paps en mams dat jullie bij Teddie willen logeren <3
Maar toen ik een week of wat gelden in de krant 'delft op zondag' een oproepje zag staan dat je voor de speciale valentijnseditie van de krant een gedichtje in mocht sturen voor je Liefste leek me dat wel leuk.
Mijn inzending:
Liefste Lief,
8 jaar zijn we bij elkaar,
Sinds 2004 vormen we zelfs een ´echt´paar.
Onze liefde in 2005 bekroont met een prachtige kleine meid.
Onze liefde leek vrij van plaats, zorgen en tijd.
De diagnose zette ons in december weer keihard op de grond,
En ons leven draait nu om: hoe krijgen we jou weer gezond.
We weten niet hoeveel weken en maanden er nog gaan komen,
Van jaren durven we nu alleen nog maar dromen.
Ik wil jou dan ook een extra fijne dag wensen deze Valentijnsdag,
Gevuld met liefde, een traan maar vooral een lach.
Wij gaan herinneringen maken en beleven,
Genieten van elke minuut samen, misschien is het nog maar even.
Liefste lief, wat ik eigenlijk gewoon ook zo nog even zeggen wou:
Teddie en ik houden onwijsveelboelmuts van jou!
Dikke kus voor mijn Valentijn, 365dagen per jaar.
Miran
En wat schetste mijn verbazing: toen dit gedichtje in de krant kwam bleek dat ik de eerste prijs gewonnen had!
Wij gaan vandaag lekker met zijn tweetjes naar de Bioscoop, naar de film 'Percy Jackson & the lightning thief'.
Hierna gaan wij naar de plek waar we onze nacht zullen doorbrengen; Hotel Emauspoort waar we ook op de foto zullen gaan.
Vanavond gaan we lekker eten bij Moodz, waarna we lekker in ons hotel kunnen gaan relaxen.
Een heerlijk verwendagje voor ons twee dus, en ik moet eerlijk zeggen, na de heftige diagnose van van de week is dit uitje meer dan welkom!
Nu maar hopen dat Ben zich strakjes wat beter voelt, want die ligt momenteel zwaar beroerd op bed..
Bedankt Delft op zondag, maar ook bedankt paps en mams dat jullie bij Teddie willen logeren <3
zaterdag 13 februari 2010
What's love got to do with it?
Nou, in ons geval is het antwoord op de bovenstaande vraag heel simpel: het maakt voor ons een wereld van verschil!
Na de definitieve diagnose gehad te hebben afgelopen woensdag zaten we allebei een beetje in de diepste put die je je kan bedenken. Ondanks dat we wel wisten welke richting we opgingen is het definitief horen toch echt nog een zwaardere klap als je je kan bedenken.
De afgelopen weken waren raar, mensen van wie we wel verwachten dat ze er waren lieten het afweten en mensen van wie we niet of nauwelijks iets verwachten laten zich van hun beste kant zien. Men zegt altijd: in slechte tijden leer je je vrienden kennen, en wat is deze uitspraak toch waar.
We hebben de afgelopen tijd al ontzettend veel steun gehad op de meest uiteenlopende manieren, lieve post, fijne e-mailtjes, telefoontjes en berichtjes. Allemaal even fijn en even bijzonder. De afgelopen dagen waren er ook zoveel bijzondere momenten en attenties die mensen ons gaven dat we momenteel als twee emotionele kippetjes op de bank zitten.
Vrijdag ging ik bij mijn lieve vriendin Cynthia en dochter Juul langs, en daar kreeg ik al een ontzettend lief valentijnscadeautje, vandaag zat er bij de post een lief kaartje van Jennyfer met een ontzettend leuk cadeautje (cadeautjes!) van de wereld winkel! Zulke lieve gebaren maken me zo een weekdier!
Ben ging gisteren naar zijn werk, en belde me vanuit de trein al ontroert op; zijn lieve collega's hadden een verrassing voor hem, en hij kwam thuis met een enorm groot cadeau voor Teddie en dinerbonnen voor ons. Omdat ze vonden dat wij wel eens wat extra's verdienden!
Teddie heeft dan ook even een persoonlijke boodschap:
Teddie met haar Teddiebeer (en geloof het of niet, maar de naam voor de beer heeft ze echt zelf verzonnen!!)
Hoe lief is dat toch allemaal!
Dit blogje bevat dan ook weinig inhoudelijke info, maar is gewoon eens een blogje om al die lieve mensen die ons op welke manier dan ook steunen ontzettend te bedanken, want het maakt voor ons echt een wereld van verschil! <3
Ik zou heel graag iedereen apart willen bedanken, maar dan ben ik zo bang dat ik iemand vergeet, dus daarom maar even in het algemeen:
BEDANKT lieve allemaal!!
Toch nog even een huishoudelijke boodschap: aanstaande woensdag heeft Ben zijn afspraak bij de oncoloog.. met angstzweet in onze handen wachten we af!
Na de definitieve diagnose gehad te hebben afgelopen woensdag zaten we allebei een beetje in de diepste put die je je kan bedenken. Ondanks dat we wel wisten welke richting we opgingen is het definitief horen toch echt nog een zwaardere klap als je je kan bedenken.
De afgelopen weken waren raar, mensen van wie we wel verwachten dat ze er waren lieten het afweten en mensen van wie we niet of nauwelijks iets verwachten laten zich van hun beste kant zien. Men zegt altijd: in slechte tijden leer je je vrienden kennen, en wat is deze uitspraak toch waar.
We hebben de afgelopen tijd al ontzettend veel steun gehad op de meest uiteenlopende manieren, lieve post, fijne e-mailtjes, telefoontjes en berichtjes. Allemaal even fijn en even bijzonder. De afgelopen dagen waren er ook zoveel bijzondere momenten en attenties die mensen ons gaven dat we momenteel als twee emotionele kippetjes op de bank zitten.
Vrijdag ging ik bij mijn lieve vriendin Cynthia en dochter Juul langs, en daar kreeg ik al een ontzettend lief valentijnscadeautje, vandaag zat er bij de post een lief kaartje van Jennyfer met een ontzettend leuk cadeautje (cadeautjes!) van de wereld winkel! Zulke lieve gebaren maken me zo een weekdier!
Ben ging gisteren naar zijn werk, en belde me vanuit de trein al ontroert op; zijn lieve collega's hadden een verrassing voor hem, en hij kwam thuis met een enorm groot cadeau voor Teddie en dinerbonnen voor ons. Omdat ze vonden dat wij wel eens wat extra's verdienden!
Teddie heeft dan ook even een persoonlijke boodschap:
Teddie met haar Teddiebeer (en geloof het of niet, maar de naam voor de beer heeft ze echt zelf verzonnen!!)
Hoe lief is dat toch allemaal!
Dit blogje bevat dan ook weinig inhoudelijke info, maar is gewoon eens een blogje om al die lieve mensen die ons op welke manier dan ook steunen ontzettend te bedanken, want het maakt voor ons echt een wereld van verschil! <3
Ik zou heel graag iedereen apart willen bedanken, maar dan ben ik zo bang dat ik iemand vergeet, dus daarom maar even in het algemeen:
BEDANKT lieve allemaal!!
Toch nog even een huishoudelijke boodschap: aanstaande woensdag heeft Ben zijn afspraak bij de oncoloog.. met angstzweet in onze handen wachten we af!
woensdag 10 februari 2010
Het K-woord
Wat het is is inmiddels duidelijk; om even medisch te spreken is het een b-cellig maligne lymfoom. In normale taal is het dus simpelweg lymfklierkanker.
We wisten het al, maar het uitgesproken horen door een arts is toch weer even heel erg slikken.
De longarts kan Ben nu eigenlijk niet verder helpen, feit is dat in zijn longen genoeg fout zit, en er inmiddels ook weer behoorlijk wat vocht zit (er is gelijk weer een röntgenfoto gemaakt), maar dit heeft niet de eerste prioriteit.
Longarts was trouwens wel zwaar 'pissed' om het feit dat het zo lang geduurd heeft, de twee weken die we nu hebben moeten wachten waren voor hem echt niet acceptabel.
We worden nu vandaag of morgen gebeld voor een afspraak met de oncoloog. Die gaat ons vertellen of de kanker ingedeeld en behandeld gaat worden als een Hodgkin- of een Non-Hodgkin lymfoom.
Maandag krijgt hij een longfunctie test, ergens rond die tijd ook de afspraak bij de oncoloog.
Aan de ene kant kan je roepen: joepie, het is geen longkanker, aan de andere kant is kanker kanker.
Het feit dat er zowel boven als onder het middenrif actieve cellen zijn is 'het zwaarste stadium' van lymfklierkanker.
Hoe de behandeling en de toekomst gaat verlopen is nog glazen-bol kijken, maar de longarts gaf al duidelijk te kennen dat de behandeling hoogstwaarschijnlijk uit chemo- en radiotherapie zal bestaan.
Als Lief dus strakjes kotsend boven de wc-pot hangt door de chemo (been there, done that) zal ik hem dus ook vooral op zijn schouder blijven kloppen en zeggen: aaaach schatje, wees blij, het is geen longkanker :-P
De prognose is onbekend, de procenten die aangeven hoe groot de kans op genezing is ook nog, dat is weer een kwestie van afwachten. De diagnose Kanker die nu onomstotelijk uitgesproken is door een arts is alleen keihard, ondanks dat we het al wisten.
Voor nu moeten we even slikken en gewoon weer doorgaan.
(En Teddie heeeel hard knuffelen ;) )
We wisten het al, maar het uitgesproken horen door een arts is toch weer even heel erg slikken.
De longarts kan Ben nu eigenlijk niet verder helpen, feit is dat in zijn longen genoeg fout zit, en er inmiddels ook weer behoorlijk wat vocht zit (er is gelijk weer een röntgenfoto gemaakt), maar dit heeft niet de eerste prioriteit.
Longarts was trouwens wel zwaar 'pissed' om het feit dat het zo lang geduurd heeft, de twee weken die we nu hebben moeten wachten waren voor hem echt niet acceptabel.
We worden nu vandaag of morgen gebeld voor een afspraak met de oncoloog. Die gaat ons vertellen of de kanker ingedeeld en behandeld gaat worden als een Hodgkin- of een Non-Hodgkin lymfoom.
Maandag krijgt hij een longfunctie test, ergens rond die tijd ook de afspraak bij de oncoloog.
Aan de ene kant kan je roepen: joepie, het is geen longkanker, aan de andere kant is kanker kanker.
Het feit dat er zowel boven als onder het middenrif actieve cellen zijn is 'het zwaarste stadium' van lymfklierkanker.
Hoe de behandeling en de toekomst gaat verlopen is nog glazen-bol kijken, maar de longarts gaf al duidelijk te kennen dat de behandeling hoogstwaarschijnlijk uit chemo- en radiotherapie zal bestaan.
Als Lief dus strakjes kotsend boven de wc-pot hangt door de chemo (been there, done that) zal ik hem dus ook vooral op zijn schouder blijven kloppen en zeggen: aaaach schatje, wees blij, het is geen longkanker :-P
De prognose is onbekend, de procenten die aangeven hoe groot de kans op genezing is ook nog, dat is weer een kwestie van afwachten. De diagnose Kanker die nu onomstotelijk uitgesproken is door een arts is alleen keihard, ondanks dat we het al wisten.
Voor nu moeten we even slikken en gewoon weer doorgaan.
(En Teddie heeeel hard knuffelen ;) )
maandag 8 februari 2010
De keiharde feiten
Ben is ziek, doodziek. Buiten het feit om dat we nog steeds afwachten wat er moet gaan gebeuren qua behandeling merk ik wel hoe slecht het echt daadwerkelijk gaat. Hij heeft ontzettende van de pijn aan zijn wond, loopt waarschijnlijk weer vol met vocht waardoor hij amper een trap op komt en daarbij hoest hij zich ook de longen uit zijn lijf.
Maar dat is het lichamelijke aspect, daarbij komt ook nog eens het geestelijke aspect.
Daar ga ik nu eens keiharde feiten over schrijven. Lief is namelijk helemaal niet de lolbroek en de positieve man die iedereen in hem ziet. Van binnen is hij doodsbang, kapot en staat hij (net als ik) op het randje van de overspannenheid. Een ieder die hem echt kent weet dat, ongeschreven en vanzelf.
Voor een ieder die het niet doorheeft dan maar een logje met keiharde feiten.
Lief kan geen problemen van anderen oplossen op dit moment, kan niet de wijze raadgevende vriend zijn die veel mensen voor zich hebben als ze aan Ben denken.
En bovenal Lief kan geen teleurstellingen verwerken. Hij wil het niet toegeven maar dat geeft hem een behoorlijke nekslag. Depressie ligt op de loer, en in de onzekere situatie kan hij alle steun en liefde gebruiken die hij kan krijgen. De mensen waar hij echt om geeft om zich heen. Een echte knuffel, een echt luisterend oor.
Steun geef je tot op zekere hoogte door msn-gesprekken (nou is lief geen fan van msn dus dat werkt ook niet), maar het belangrijkste aan steun geven is dat je het bereid bent altijd en op elk moment te doen. Niet wanneer het toevallig zo even uitkomt en er toch een moment in je leven is dat je even niets te doen hebt.
Steun geef je niet door het af te laten weten of te ontwijken.
Ik ben boos ja.. boos omdat er nog steeds mensen zijn die niet doorhebben wat er hier gaande is, dus dan maar even keihard en zonder omwegen opgeschreven:
Mijn Lief, vader van mijn dochter is ziek, doodziek, heeft kanker die waarschijnlijk door zijn hele lijf zit. Heeft net een operatie ondergaan die hem veel pijn oplevert maar ook zijn immuunsysteem ook weer een behoorlijke tik terug heeft gekregen. (De lymfeklier die weggehaald is is namelijk een groot deel van dat immuunsysteem).
Hij slaapt slecht, heeft regelmatig hoestbuien waar hij in lijkt te blijven.
Lief lijkt in niets meer op de sterke man die hij was, hij is nog steeds sterk, maar in een ernstig verzwakt lichaam.
Als woensdag de uitslag niet genoeg procenten kans op genezing geven heeft hij besloten zich niet te laten behandelen, simpelweg omdat de loodzware weg van chemo en/of radiotherapie een weg is die hij niet wil en kan afleggen. Als woensdag de uitslag dus slecht is, is de kans dat hij de 50 nog haalt afgenomen tot zeer klein.
Lief gaat dood, de vraag is alleen hoe snel. Hebben we nog maanden of jaren.. misschien wel alleen nog maar weken?
Ik neem elke dag als een cadeautje, simpelweg omdat we niet weten of er nog een volgende keer komt, of er nog een herkansing komt voor een volgende keer.
Zo simpel is het, met de snelheid waarmee het gaat kan hij er zomaar binnenkort niet meer zijn.
Ik zou niet kunnen leven met de gedachte dat ik nooit goed afscheid van iemand die me in meer of mindere mate lief was heb kunnen nemen, geen of nauwelijks contact in de moeilijkste periode van zijn leven heb onderhouden of te druk met mezelf was.
Wat mij ook nog even van het hart moet is dat Lief graag naar zijn werk gaat, gewoon voor de afleiding en voor het warme bad waarin hij daar terecht komt. Het houdt hem op de been en het voorkomt dat hij in een totale depressie zakt.
Daarbij zitten we door zijn ziekte met elke dag dat hij niet werkt met een '70% van het minimum' uitkering, wat dus inhoud dat elke dag dat hij niet naar zijn werk gaat vanwege een afspraak terwijl hij wel had gekund en gewild hem/ons dus even 50 euro per dag kost. Voor ons een bigdeal ja.. zeker als je niet weet hoelang je nog samen hebt en je graag nog een aantal dingetjes samen wil doen (waar toch ook echt geld voor nodig is).
Een teleurstelling is voor hem dus zowel geestelijk als financieel een tik, een tik die iemand die keihard moet vechten niet kan hebben.
Ja... ik ben boos ja..
En er is maar 1 vraag die al een paar dagen door mijn hoofd speelt:
Wat zou je doen als er nooit meer een morgen zou zijn?
Maar dat is het lichamelijke aspect, daarbij komt ook nog eens het geestelijke aspect.
Daar ga ik nu eens keiharde feiten over schrijven. Lief is namelijk helemaal niet de lolbroek en de positieve man die iedereen in hem ziet. Van binnen is hij doodsbang, kapot en staat hij (net als ik) op het randje van de overspannenheid. Een ieder die hem echt kent weet dat, ongeschreven en vanzelf.
Voor een ieder die het niet doorheeft dan maar een logje met keiharde feiten.
Lief kan geen problemen van anderen oplossen op dit moment, kan niet de wijze raadgevende vriend zijn die veel mensen voor zich hebben als ze aan Ben denken.
En bovenal Lief kan geen teleurstellingen verwerken. Hij wil het niet toegeven maar dat geeft hem een behoorlijke nekslag. Depressie ligt op de loer, en in de onzekere situatie kan hij alle steun en liefde gebruiken die hij kan krijgen. De mensen waar hij echt om geeft om zich heen. Een echte knuffel, een echt luisterend oor.
Steun geef je tot op zekere hoogte door msn-gesprekken (nou is lief geen fan van msn dus dat werkt ook niet), maar het belangrijkste aan steun geven is dat je het bereid bent altijd en op elk moment te doen. Niet wanneer het toevallig zo even uitkomt en er toch een moment in je leven is dat je even niets te doen hebt.
Steun geef je niet door het af te laten weten of te ontwijken.
Ik ben boos ja.. boos omdat er nog steeds mensen zijn die niet doorhebben wat er hier gaande is, dus dan maar even keihard en zonder omwegen opgeschreven:
Mijn Lief, vader van mijn dochter is ziek, doodziek, heeft kanker die waarschijnlijk door zijn hele lijf zit. Heeft net een operatie ondergaan die hem veel pijn oplevert maar ook zijn immuunsysteem ook weer een behoorlijke tik terug heeft gekregen. (De lymfeklier die weggehaald is is namelijk een groot deel van dat immuunsysteem).
Hij slaapt slecht, heeft regelmatig hoestbuien waar hij in lijkt te blijven.
Lief lijkt in niets meer op de sterke man die hij was, hij is nog steeds sterk, maar in een ernstig verzwakt lichaam.
Als woensdag de uitslag niet genoeg procenten kans op genezing geven heeft hij besloten zich niet te laten behandelen, simpelweg omdat de loodzware weg van chemo en/of radiotherapie een weg is die hij niet wil en kan afleggen. Als woensdag de uitslag dus slecht is, is de kans dat hij de 50 nog haalt afgenomen tot zeer klein.
Lief gaat dood, de vraag is alleen hoe snel. Hebben we nog maanden of jaren.. misschien wel alleen nog maar weken?
Ik neem elke dag als een cadeautje, simpelweg omdat we niet weten of er nog een volgende keer komt, of er nog een herkansing komt voor een volgende keer.
Zo simpel is het, met de snelheid waarmee het gaat kan hij er zomaar binnenkort niet meer zijn.
Ik zou niet kunnen leven met de gedachte dat ik nooit goed afscheid van iemand die me in meer of mindere mate lief was heb kunnen nemen, geen of nauwelijks contact in de moeilijkste periode van zijn leven heb onderhouden of te druk met mezelf was.
Wat mij ook nog even van het hart moet is dat Lief graag naar zijn werk gaat, gewoon voor de afleiding en voor het warme bad waarin hij daar terecht komt. Het houdt hem op de been en het voorkomt dat hij in een totale depressie zakt.
Daarbij zitten we door zijn ziekte met elke dag dat hij niet werkt met een '70% van het minimum' uitkering, wat dus inhoud dat elke dag dat hij niet naar zijn werk gaat vanwege een afspraak terwijl hij wel had gekund en gewild hem/ons dus even 50 euro per dag kost. Voor ons een bigdeal ja.. zeker als je niet weet hoelang je nog samen hebt en je graag nog een aantal dingetjes samen wil doen (waar toch ook echt geld voor nodig is).
Een teleurstelling is voor hem dus zowel geestelijk als financieel een tik, een tik die iemand die keihard moet vechten niet kan hebben.
Ja... ik ben boos ja..
En er is maar 1 vraag die al een paar dagen door mijn hoofd speelt:
Wat zou je doen als er nooit meer een morgen zou zijn?
vrijdag 5 februari 2010
Het juiste pad?
Lief heeft pijn, veel pijn. De wond geeft hem meer last als verwacht, maar ik denk dat er ook een stukje geestelijke pijn bijkomt.
Nu papa meer tekenen van ziek zijn begint te vertonen slaat bij Teddie ook de angst, onbegrip en onwetendheid toe.
Vanmiddag kreeg ik bij school van een mede-moeder het verwijtende antwoord: ja maar je moet dat kind dat ook allemaal niet vertellen, daar is ze veel te klein voor.
En nu begint de twijfel.. betrek ik haar te veel, weet ze te veel, proberen we haar te veel te groot te benaderen?
Vannacht had ze nachtmerries, toen ze de dag van de operatie vroeg waar papa was of wat er gebeurde hebben we haar uitgelegd dat papa in het ziekenhuis bij door de dokter in slaap werd gebracht en dat ze dan een deel van de ziekmakers weg gingen halen. Nu heeft ze nachtmerries dat wanneer ze slaapt ze een snee krijgt en prikjes moet.
De mede-moeder reageerde heel verwijtend hierop, want je moet je kind niet zoveel vertellen.
Maar.. ik kan toch niet het kind niets vertellen? Net doen of mijn neus bloed? Gewoon doorgaan met leven en er geen aandacht aan besteden? Een leugentje vertellen als ze vraagt waar papa is of waarom papa zo moeilijk loopt?
Ik weet even niet meer wat het goede pad is en wat niet.
Teddie kent ook de betekenis van sommige woorden nog niet echt, ze heeft ons de afgelopen tijd waarschijnlijk zinnen met daarin 'ik hoop' horen zeggen. Het gevolg is nu dat ze de hele dag loopt te roepen dat 'ze hoopt dat papa doodgaat'(...)
Dan proberen we weer uit te leggen, boekjes te lezen en jip-en-Janneke-taal te vinden.
De afgelopen week is Teddie ook nog twee van onze huisdieren kwijt geraakt, vonden we zondag de vogel dood in zijn hokje, voelde ik vandaag het leven uit Murphy de cavia wegglippen. Dit maakt het besef van 'dood gaan' voor Teddie erg tastbaar. Maar ook dan spelen de woorden van de mede-moeder nog door mijn hoofd.. had ik het niet over doodgegaan moeten hebben?
Ik ben dus even van mijn padje af, en voel ontzettende pijn in mijn hart als ik hoor wat voor gesprekjes mijn kleine meisje moet voeren.
Van de week heeft de Juf haar het kringgesprek laten 'voor zitten' waarin ze mocht vertellen wat er in haar leventje gebeurt. Teddie heeft verteld over papa zijn zieke longetjes en celletjes.. compleet met een boek wat ze er even bij gepakt had om te laten zien waar je longetjes en papa zijn snee zit.
Ik vind het aan de ene kant onwijs stoer dat ze er zo relatief goed mee omgaat, aan de andere kant zou ik alles geven om haar weer een stukje onschuld terug te geven. Haar weer alleen maar na te kunnen laten denken over prinsen en prinsessen, en haar grootste vraagstuk van het leven zou zijn hoe baby's in de buik van mama groeien.
Ondertussen blijf ik me afvragen... heb ik het juiste pad gekozen?
Nu papa meer tekenen van ziek zijn begint te vertonen slaat bij Teddie ook de angst, onbegrip en onwetendheid toe.
Vanmiddag kreeg ik bij school van een mede-moeder het verwijtende antwoord: ja maar je moet dat kind dat ook allemaal niet vertellen, daar is ze veel te klein voor.
En nu begint de twijfel.. betrek ik haar te veel, weet ze te veel, proberen we haar te veel te groot te benaderen?
Vannacht had ze nachtmerries, toen ze de dag van de operatie vroeg waar papa was of wat er gebeurde hebben we haar uitgelegd dat papa in het ziekenhuis bij door de dokter in slaap werd gebracht en dat ze dan een deel van de ziekmakers weg gingen halen. Nu heeft ze nachtmerries dat wanneer ze slaapt ze een snee krijgt en prikjes moet.
De mede-moeder reageerde heel verwijtend hierop, want je moet je kind niet zoveel vertellen.
Maar.. ik kan toch niet het kind niets vertellen? Net doen of mijn neus bloed? Gewoon doorgaan met leven en er geen aandacht aan besteden? Een leugentje vertellen als ze vraagt waar papa is of waarom papa zo moeilijk loopt?
Ik weet even niet meer wat het goede pad is en wat niet.
Teddie kent ook de betekenis van sommige woorden nog niet echt, ze heeft ons de afgelopen tijd waarschijnlijk zinnen met daarin 'ik hoop' horen zeggen. Het gevolg is nu dat ze de hele dag loopt te roepen dat 'ze hoopt dat papa doodgaat'(...)
Dan proberen we weer uit te leggen, boekjes te lezen en jip-en-Janneke-taal te vinden.
De afgelopen week is Teddie ook nog twee van onze huisdieren kwijt geraakt, vonden we zondag de vogel dood in zijn hokje, voelde ik vandaag het leven uit Murphy de cavia wegglippen. Dit maakt het besef van 'dood gaan' voor Teddie erg tastbaar. Maar ook dan spelen de woorden van de mede-moeder nog door mijn hoofd.. had ik het niet over doodgegaan moeten hebben?
Ik ben dus even van mijn padje af, en voel ontzettende pijn in mijn hart als ik hoor wat voor gesprekjes mijn kleine meisje moet voeren.
Van de week heeft de Juf haar het kringgesprek laten 'voor zitten' waarin ze mocht vertellen wat er in haar leventje gebeurt. Teddie heeft verteld over papa zijn zieke longetjes en celletjes.. compleet met een boek wat ze er even bij gepakt had om te laten zien waar je longetjes en papa zijn snee zit.
Ik vind het aan de ene kant onwijs stoer dat ze er zo relatief goed mee omgaat, aan de andere kant zou ik alles geven om haar weer een stukje onschuld terug te geven. Haar weer alleen maar na te kunnen laten denken over prinsen en prinsessen, en haar grootste vraagstuk van het leven zou zijn hoe baby's in de buik van mama groeien.
Ondertussen blijf ik me afvragen... heb ik het juiste pad gekozen?
donderdag 4 februari 2010
De operatie
Ik ben er even niet eerder aan toegekomen, maar dan nu toch een verslagje van de dag van gisteren.
Gisterochtend om zeven uur mocht Ben zich melden in het ziekenhuis. Gelukkig heb ik een gouden moeder die de dag ervoor al naar Delft was gekomen zodat ik met hem mee kon.
In het ziekenhuis aangekomen bleek dat hij direct als eerste aan de beurt was. Dat was op zich heerlijk want dan hoefde de bloednerveuze zenuwpees niet langer te wachten :-)
Na een trombose prik en een rustgevend slaappilletje mocht ik hem zelf naar de operatiekamer rijden.
Toen was het grote wachten begonnen. Ik ben uiteraard wel gewoon naar huis gegaan want ik het ziekenhuis wachten was nou niet echt iets wat voor mij nuttig voelde.
Om 10 uur kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje, de operatie was goed gegaan en ondanks dat hij weinig zin had om wakker te worden was hij ook goed uit de narcose gekomen.
Eerlijk toegegeven was vooral dat laatste voor mij een behoorlijke opluchting, ik was namelijk best angstig voor die narcose in verband met zijn hartstoornissen.
Ben zelf zegt de operatiekamer niet eens gehaald te hebben, na het zetten en doorspuiten van het infuus begon zijn rustgevende tablet al zo te werken dat hij als een blok in slaap gevallen is ;-)
Om 12 uur werd ik gebeld dat het eigenlijk zo goed ging dat hij voorzichtig aan naar huis mocht, thuis kan immers de wond ook wel dichtgroeien en kan hij ook slapen.
De operatie is hem zelf dus erg meegevallen, de napijn wat minder. Omdat ze natuurlijk de gehele lymfeklier in zijn lies weggehaald hebben heeft hij een snee van zo'n 7 centimeter die je voelt als je zit,ligt, staat en loopt. Hij weet dus simpelweg niet hoe hij zitten/liggen/hangen moet.
Gelukkig heeft er ooit iemand paracetamol uitgevonden en daar houdt hij zich redelijk staande mee.
Na het pleister verversen is alleen wel duidelijk geworden dat hij echt te eigenwijs is en gewoon al veel te veel loopt waardoor hij behoorlijk wat wondvocht achter de wond heeft zitten. Hij moet van mij dus voornamelijk rusten en zitten ;-) (en terwijl ik dit typ staat hij in de keuken de afwas te doen :-s ) Dat worden dus nog lange dagen!
De afspraak voor de uitslag is twee dagen verzet, gewoon omdat het simpelweg niet gaat lukken om maandag al een uitslag te hebben. Het wachten is dus nog tot woensdag tot de uitslag er is, en laten we dan hopen dat het wachten echt klaar is!
Gisterochtend om zeven uur mocht Ben zich melden in het ziekenhuis. Gelukkig heb ik een gouden moeder die de dag ervoor al naar Delft was gekomen zodat ik met hem mee kon.
In het ziekenhuis aangekomen bleek dat hij direct als eerste aan de beurt was. Dat was op zich heerlijk want dan hoefde de bloednerveuze zenuwpees niet langer te wachten :-)
Na een trombose prik en een rustgevend slaappilletje mocht ik hem zelf naar de operatiekamer rijden.
Toen was het grote wachten begonnen. Ik ben uiteraard wel gewoon naar huis gegaan want ik het ziekenhuis wachten was nou niet echt iets wat voor mij nuttig voelde.
Om 10 uur kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje, de operatie was goed gegaan en ondanks dat hij weinig zin had om wakker te worden was hij ook goed uit de narcose gekomen.
Eerlijk toegegeven was vooral dat laatste voor mij een behoorlijke opluchting, ik was namelijk best angstig voor die narcose in verband met zijn hartstoornissen.
Ben zelf zegt de operatiekamer niet eens gehaald te hebben, na het zetten en doorspuiten van het infuus begon zijn rustgevende tablet al zo te werken dat hij als een blok in slaap gevallen is ;-)
Om 12 uur werd ik gebeld dat het eigenlijk zo goed ging dat hij voorzichtig aan naar huis mocht, thuis kan immers de wond ook wel dichtgroeien en kan hij ook slapen.
De operatie is hem zelf dus erg meegevallen, de napijn wat minder. Omdat ze natuurlijk de gehele lymfeklier in zijn lies weggehaald hebben heeft hij een snee van zo'n 7 centimeter die je voelt als je zit,ligt, staat en loopt. Hij weet dus simpelweg niet hoe hij zitten/liggen/hangen moet.
Gelukkig heeft er ooit iemand paracetamol uitgevonden en daar houdt hij zich redelijk staande mee.
Na het pleister verversen is alleen wel duidelijk geworden dat hij echt te eigenwijs is en gewoon al veel te veel loopt waardoor hij behoorlijk wat wondvocht achter de wond heeft zitten. Hij moet van mij dus voornamelijk rusten en zitten ;-) (en terwijl ik dit typ staat hij in de keuken de afwas te doen :-s ) Dat worden dus nog lange dagen!
De afspraak voor de uitslag is twee dagen verzet, gewoon omdat het simpelweg niet gaat lukken om maandag al een uitslag te hebben. Het wachten is dus nog tot woensdag tot de uitslag er is, en laten we dan hopen dat het wachten echt klaar is!
Abonneren op:
Posts (Atom)