Verdriet..

Verdriet is een raar iets.
We leven zelf momenteel onder een wattendeken en lijken op eieren te lopen. De wereld ziet er vreemd en ongewoon uit.
We hebben inmiddels alle mensen die ons lief zijn verteld hoe de vork in de steel zit. Iedereen reageert geschokt, en ook verdrietig.
Ik merk voor mezelf dat ik hier moeilijk mee om kan gaan.. ik heb zelf te veel verdriet om het verdriet van anderen aan te kunnen horen. Ik word er geïrriteerd van en denk soms stiekem bij mezelf: ja hallo, wij zijn degene die het aangaat. Hìj is ziek, mijn màn, teddie's vader.. daar hebben wij verdriet om.
Dat het ook om iemands zoon, schoonzoon, broer of vriend gaat lijkt dan in eens niet zo dichtbij. Klinkt heel egoïstisch en daarom zeg ik al.. verdriet is een rare zaak.
Ik vind het medeleven heerlijk, ik vind het fijn dat ik op internet een plekje heb waar oprecht lieve mensen om mij heen heb en waar ik eerlijk en open mijn verhaal kwijt kan.

Mocht een lezer dit lezen en denken: nou zeg wat een kwats, jou verdriet is niet alleen van jou, en we willen alleen maar helpen en steunen.
Lieve mensen dat begrijp ik.. (lieve C. trek het je ook niet aan dat ik dat schreef over bellen, er zijn zoveel mensen die zoveel meer doen als bellen daar ben jij er eentje van ;) ) en blijf dat alsjeblieft voelen.
Blijf het verdriet en de boosheid ook maar voelen, want als wij dat er allemaal ook nog bij krijgen hebben we aan 1 overlopend emmertje niet meer genoeg.

Tot zover weer een warrige en misschien rare blog.. maar ik typ dan ook blind uit gevoel, ik gebruik dit logje als mijn eigen hersenpan van perkamentus. Gewoon even zinloos gevoel wegtypen. En dat doet me goed.