Lief heeft pijn, veel pijn. De wond geeft hem meer last als verwacht, maar ik denk dat er ook een stukje geestelijke pijn bijkomt.
Nu papa meer tekenen van ziek zijn begint te vertonen slaat bij Teddie ook de angst, onbegrip en onwetendheid toe.
Vanmiddag kreeg ik bij school van een mede-moeder het verwijtende antwoord: ja maar je moet dat kind dat ook allemaal niet vertellen, daar is ze veel te klein voor.
En nu begint de twijfel.. betrek ik haar te veel, weet ze te veel, proberen we haar te veel te groot te benaderen?
Vannacht had ze nachtmerries, toen ze de dag van de operatie vroeg waar papa was of wat er gebeurde hebben we haar uitgelegd dat papa in het ziekenhuis bij door de dokter in slaap werd gebracht en dat ze dan een deel van de ziekmakers weg gingen halen. Nu heeft ze nachtmerries dat wanneer ze slaapt ze een snee krijgt en prikjes moet.
De mede-moeder reageerde heel verwijtend hierop, want je moet je kind niet zoveel vertellen.
Maar.. ik kan toch niet het kind niets vertellen? Net doen of mijn neus bloed? Gewoon doorgaan met leven en er geen aandacht aan besteden? Een leugentje vertellen als ze vraagt waar papa is of waarom papa zo moeilijk loopt?
Ik weet even niet meer wat het goede pad is en wat niet.
Teddie kent ook de betekenis van sommige woorden nog niet echt, ze heeft ons de afgelopen tijd waarschijnlijk zinnen met daarin 'ik hoop' horen zeggen. Het gevolg is nu dat ze de hele dag loopt te roepen dat 'ze hoopt dat papa doodgaat'(...)
Dan proberen we weer uit te leggen, boekjes te lezen en jip-en-Janneke-taal te vinden.
De afgelopen week is Teddie ook nog twee van onze huisdieren kwijt geraakt, vonden we zondag de vogel dood in zijn hokje, voelde ik vandaag het leven uit Murphy de cavia wegglippen. Dit maakt het besef van 'dood gaan' voor Teddie erg tastbaar. Maar ook dan spelen de woorden van de mede-moeder nog door mijn hoofd.. had ik het niet over doodgegaan moeten hebben?
Ik ben dus even van mijn padje af, en voel ontzettende pijn in mijn hart als ik hoor wat voor gesprekjes mijn kleine meisje moet voeren.
Van de week heeft de Juf haar het kringgesprek laten 'voor zitten' waarin ze mocht vertellen wat er in haar leventje gebeurt. Teddie heeft verteld over papa zijn zieke longetjes en celletjes.. compleet met een boek wat ze er even bij gepakt had om te laten zien waar je longetjes en papa zijn snee zit.
Ik vind het aan de ene kant onwijs stoer dat ze er zo relatief goed mee omgaat, aan de andere kant zou ik alles geven om haar weer een stukje onschuld terug te geven. Haar weer alleen maar na te kunnen laten denken over prinsen en prinsessen, en haar grootste vraagstuk van het leven zou zijn hoe baby's in de buik van mama groeien.
Ondertussen blijf ik me afvragen... heb ik het juiste pad gekozen?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
9 opmerkingen:
Ik weet het niet meis...
Ik zou het denk ik hetzelfde doen als jij. Eerlijk zijn en haar steunen en bijstaan zoveel mogelijk. Maar zeker eerlijk zijn! Je wil het toch niet op je geweten hebben dat ze jou later gaat verwijten dat je haar nooit wat hebt verteld, dat haar pappa ineens weg was en zij geen afscheid (als het al zo veer gaat komen) heeft kunnen nemen...
Ik denk dat je het hartstikke goed doet, echt waar!
dat soort dingen zijn altijd ontzettend moeilijk.
En door zo'n mede moeder achteraf een vingertje toebedeeld krijgen is oh zo makkelijk.
Vooraf kan je helemaal niet inschatten hoe je kind op dit soort nieuws gaat reageren!
In mijn mening hoef je niet alles bij voorbaat te vertellen en tot in detail uit te leggen, want vaak snappen ze er de ballen van ;-)
Maar zolang je open en eerlijk blijft als er vragen komen denk ik dat je het goede pad bewandeld.
Die moeder moet niet zo vreselijk stom doen sorry hoor
Het is jullie kind en jullie weten wat voor Teddie het beste is.
Lekker makkelijk om te oordelen als je zelf niet in die situatie zit
Meid vertrouw op jezelf en doe zoals je bent
*knuffel*
pff, ik zou het ook hetzelfde doen als jullie. Je kunt niet alles voor je kind geheim houden. De bloederige details kun je haar wel besparen ;)
Mijn oom is een paar jaar geleden overleden op 50 jarige leeftijd. Van de ene op de andere dag was hij weg (hartstilstand) Hij was leraar op een basisschool en ze hebben de begrafenis uitgesteld om alle kinderen op de hoogte te brengen (hij overleed in de kerstvakantie.)
Daar werd naar de kinderen erg benadrukt dat meester Herman niet sliep. Dat hij niet meer wakker zou worden. NIET slapen dus ;)
Omdat de kinderen anders bang konden worden en niet meer durfden te slapen. En toch waren er kinderen die tegen mijn (dode) oom zeiden: welterusten.
Moeilijk hoor!
Sterkte,
en een dikke knuf!
Saskua
Lieve schat, er zijn toch deskundigen op dit gebied? Mensen die je kunnen vertellen hoe je dit het beste kunt aanpakken. Misschien moet je die opzoeken? Het neemt misschien een hoop onzekerheid weg en het gevoel dat je maar wat aanmoddert.
Hallo lieverd,
Mensen die zelf weinig tot niks mee hebben gemaakt komen met dergelijke opmerkingen, niet omdat ze zo begaan zijn met jouw lot of dat van je kind, maar in negen van de tien (of 99 van de 100) gevallen omdat ze zelf niet weten hoe ze met de situatie om moeten gaan.
Het is allang duidelijk geworden, door onderzoeken, dat kinderen gebaat zijn bij de waarheid. Natuurlijk moet je daarbij enigszins op je taal letten, afhankelijk van hun leeftijd, maar ze er buiten houden of tegen ze liegen is gewoon slecht, hoe klein ze ook zijn.
Dit hele traject is voor jullie allemaal nieuw en dus zul je inderdaad soms 'fouten' maken door de verkeerde woorden te gebruiken...jammer dan! Daar leer je weer van en tijdens de volgende stappen zul je dus nog beter je woorden wikken en wegen (n.a.v. het 'hopen')
Ik riep vroeger vaak tegen mijn Oudste dat ik door zijn geboorte (nadat mijn eerste twee kindjes overleden waren) zo ontzettend gelukkig was geworden terwijl ik daarvoor zo verdrietig was. Totdat ik me realiseerde dat ik daarmee wel erg veel gewicht op zijn schoudertjes legde. Dus ik heb andere woorden gezocht en gevonden om hem uit te leggen hoe blij ik was dat hij wel bleef leven.
Wat ik hier allemaal mee wil zeggen is dat jij het juiste pad hebt gekozen omdat je je hart volgt en daarom eerlijk bent tegen Teddie! En wat zo'n stomme tuthola zich niet realiseert is hoeveel kracht je daarvoor nodig hebt. Dus petje af voor hoe je het doet!
Liefs, Ellemijn
Uiteindelijk weet je pas achteraf of je keuze de juiste was. Of misschien is er geen foute keuze. Je doet wat je gevoel je in geeft, wat bij jou en jullie past en dat is goed, denk ik. Ieder kind is ander en gaat anders met zo'n situatie om. En iedere ouder is ook weer anders. Vertrouw op je gevoel. Ik geloof er zelf in dat openheid goed is, kinderen voelen toch wel dat er iets aan de hand is. Maar wel op leeftijdsniveau en volgens mij doe je dat.
Ik had ooit een collega, haar moeder stierf aan deze ziekte en niemand had haar ooit wat verteld. Ze was toen 8. Het enige dat ze wist was dat haar moeder buikpijn had en veel op de bank lag. Ineens was ze dood. Die klap was enorm en op haar 50e was ze er eigenlijk nog niet overheen. Zij zei altijd tegen mij dat het voor haar heel anders was geweest als er openheid was geweest en ruimte voor emotie.
Ik hoop met heel mijn hart dat jullie dochtertje nog lang van haar mama en papa mag genieten! En dat deze ellendige tijd over een poosje weer naar de achtergrond mag verdwijnen....
wat kunnen mensen toch lomp zijn. tuurlijk lijkt het makkelijk en simpel om je kind niks te vertellen. maar wat schiet je daarmee op? dan moet je allerlei uitvluchten, smoezen en leugens gaan verzinnen om je kind maar buiten schot te houden. en kinderen hebben toch wel in de gaten dat er iets gaande is, dus daar bescherm je ze niet mee. het lijkt me juist ontzettend frustrerend voor een kind als die wel ziet dat er iets aan de hand is, maar niet weet wat.
jullie hebben teddie betrokken bij de ziekte van ben zoals het voor jullie goed voelt. da's het beste dat je kan doen. teddie is jullie kind en je weet zelf heel goed hoe je in zo'n situatie behandelt zou willen worden. dus ga je zo ook om met je eigen kind. prima!
als de juf teddie wel de kans geeft om over haar papa te praten, dan is dat voor mij een duidelijk bewijs dat je het goede pad hebt gekozen. ik kan me nog herinneren dat er jaren geleden ontzettend veel commentaar op sesamstraat was, omdat ze het over de dood van een huisdier hadden gehad. heel veel ouders boos, want hoe moesten ze nu al die vragen van hun kinderen beantwoorden. en ik denk dat daar de kritiek van de mede-moeder vooral uit voort kwam. want als haar kind thuis komt met het verhaal van teddie, moet zij daar mee omgaan. trek je daar niet teveel van aan. dat hoort bij de opvoeding.
Ik zal je vertellen wat er gebeurt als je je kind in het ongewisse laat. Dan komt een overlijden als een donderklap bij heldere hemel. Dan zit je je hele jeugd vol met vragen die niet beantwoord kunnen worden omdat 'je nog een kind bent'. Dan ben je in je jongvolwassenheid een zwaar gefrustreerd en getraumatiseerd mens. Ik kan dat weten, want toen mijn moeder overleed, wist ik van niets. De dag ervoor werd mij nog verteld dat 'als mama thuis komt, moet je haar wel met rust laten'.
Dus ja, wees eerlijk, probeer het in Jip en Janneke taal uit te leggen, juist omdat kinderen niet zo naïef zijn als sommige naïeve moeders denken. Ze weten dondersgoed wat er aan de hand is. Een week voor het overlijden van mijn moeder droomde ik dat de duivel haar kwam halen. Met andere woorden: ik wist wel dat er dingen niet goed zaten, maar ik kon ze niet duiden. Teddie merkt gerust dat er dingen veranderen. Haar daar niet in betrekken is misschien nog wel harder dan haar de waarheid vertellen die keihard is.
Een reactie posten