Het K-woord

Wat het is is inmiddels duidelijk; om even medisch te spreken is het een b-cellig maligne lymfoom. In normale taal is het dus simpelweg lymfklierkanker.
We wisten het al, maar het uitgesproken horen door een arts is toch weer even heel erg slikken.
De longarts kan Ben nu eigenlijk niet verder helpen, feit is dat in zijn longen genoeg fout zit, en er inmiddels ook weer behoorlijk wat vocht zit (er is gelijk weer een röntgenfoto gemaakt), maar dit heeft niet de eerste prioriteit.
Longarts was trouwens wel zwaar 'pissed' om het feit dat het zo lang geduurd heeft, de twee weken die we nu hebben moeten wachten waren voor hem echt niet acceptabel.

We worden nu vandaag of morgen gebeld voor een afspraak met de oncoloog. Die gaat ons vertellen of de kanker ingedeeld en behandeld gaat worden als een Hodgkin- of een Non-Hodgkin lymfoom.

Maandag krijgt hij een longfunctie test, ergens rond die tijd ook de afspraak bij de oncoloog.

Aan de ene kant kan je roepen: joepie, het is geen longkanker, aan de andere kant is kanker kanker.
Het feit dat er zowel boven als onder het middenrif actieve cellen zijn is 'het zwaarste stadium' van lymfklierkanker.
Hoe de behandeling en de toekomst gaat verlopen is nog glazen-bol kijken, maar de longarts gaf al duidelijk te kennen dat de behandeling hoogstwaarschijnlijk uit chemo- en radiotherapie zal bestaan.
Als Lief dus strakjes kotsend boven de wc-pot hangt door de chemo (been there, done that) zal ik hem dus ook vooral op zijn schouder blijven kloppen en zeggen: aaaach schatje, wees blij, het is geen longkanker :-P

De prognose is onbekend, de procenten die aangeven hoe groot de kans op genezing is ook nog, dat is weer een kwestie van afwachten. De diagnose Kanker die nu onomstotelijk uitgesproken is door een arts is alleen keihard, ondanks dat we het al wisten.

Voor nu moeten we even slikken en gewoon weer doorgaan.
(En Teddie heeeel hard knuffelen ;) )