Ben is ziek, doodziek. Buiten het feit om dat we nog steeds afwachten wat er moet gaan gebeuren qua behandeling merk ik wel hoe slecht het echt daadwerkelijk gaat. Hij heeft ontzettende van de pijn aan zijn wond, loopt waarschijnlijk weer vol met vocht waardoor hij amper een trap op komt en daarbij hoest hij zich ook de longen uit zijn lijf.
Maar dat is het lichamelijke aspect, daarbij komt ook nog eens het geestelijke aspect.
Daar ga ik nu eens keiharde feiten over schrijven. Lief is namelijk helemaal niet de lolbroek en de positieve man die iedereen in hem ziet. Van binnen is hij doodsbang, kapot en staat hij (net als ik) op het randje van de overspannenheid. Een ieder die hem echt kent weet dat, ongeschreven en vanzelf.
Voor een ieder die het niet doorheeft dan maar een logje met keiharde feiten.
Lief kan geen problemen van anderen oplossen op dit moment, kan niet de wijze raadgevende vriend zijn die veel mensen voor zich hebben als ze aan Ben denken.
En bovenal Lief kan geen teleurstellingen verwerken. Hij wil het niet toegeven maar dat geeft hem een behoorlijke nekslag. Depressie ligt op de loer, en in de onzekere situatie kan hij alle steun en liefde gebruiken die hij kan krijgen. De mensen waar hij echt om geeft om zich heen. Een echte knuffel, een echt luisterend oor.
Steun geef je tot op zekere hoogte door msn-gesprekken (nou is lief geen fan van msn dus dat werkt ook niet), maar het belangrijkste aan steun geven is dat je het bereid bent altijd en op elk moment te doen. Niet wanneer het toevallig zo even uitkomt en er toch een moment in je leven is dat je even niets te doen hebt.
Steun geef je niet door het af te laten weten of te ontwijken.
Ik ben boos ja.. boos omdat er nog steeds mensen zijn die niet doorhebben wat er hier gaande is, dus dan maar even keihard en zonder omwegen opgeschreven:
Mijn Lief, vader van mijn dochter is ziek, doodziek, heeft kanker die waarschijnlijk door zijn hele lijf zit. Heeft net een operatie ondergaan die hem veel pijn oplevert maar ook zijn immuunsysteem ook weer een behoorlijke tik terug heeft gekregen. (De lymfeklier die weggehaald is is namelijk een groot deel van dat immuunsysteem).
Hij slaapt slecht, heeft regelmatig hoestbuien waar hij in lijkt te blijven.
Lief lijkt in niets meer op de sterke man die hij was, hij is nog steeds sterk, maar in een ernstig verzwakt lichaam.
Als woensdag de uitslag niet genoeg procenten kans op genezing geven heeft hij besloten zich niet te laten behandelen, simpelweg omdat de loodzware weg van chemo en/of radiotherapie een weg is die hij niet wil en kan afleggen. Als woensdag de uitslag dus slecht is, is de kans dat hij de 50 nog haalt afgenomen tot zeer klein.
Lief gaat dood, de vraag is alleen hoe snel. Hebben we nog maanden of jaren.. misschien wel alleen nog maar weken?
Ik neem elke dag als een cadeautje, simpelweg omdat we niet weten of er nog een volgende keer komt, of er nog een herkansing komt voor een volgende keer.
Zo simpel is het, met de snelheid waarmee het gaat kan hij er zomaar binnenkort niet meer zijn.
Ik zou niet kunnen leven met de gedachte dat ik nooit goed afscheid van iemand die me in meer of mindere mate lief was heb kunnen nemen, geen of nauwelijks contact in de moeilijkste periode van zijn leven heb onderhouden of te druk met mezelf was.
Wat mij ook nog even van het hart moet is dat Lief graag naar zijn werk gaat, gewoon voor de afleiding en voor het warme bad waarin hij daar terecht komt. Het houdt hem op de been en het voorkomt dat hij in een totale depressie zakt.
Daarbij zitten we door zijn ziekte met elke dag dat hij niet werkt met een '70% van het minimum' uitkering, wat dus inhoud dat elke dag dat hij niet naar zijn werk gaat vanwege een afspraak terwijl hij wel had gekund en gewild hem/ons dus even 50 euro per dag kost. Voor ons een bigdeal ja.. zeker als je niet weet hoelang je nog samen hebt en je graag nog een aantal dingetjes samen wil doen (waar toch ook echt geld voor nodig is).
Een teleurstelling is voor hem dus zowel geestelijk als financieel een tik, een tik die iemand die keihard moet vechten niet kan hebben.
Ja... ik ben boos ja..
En er is maar 1 vraag die al een paar dagen door mijn hoofd speelt:
Wat zou je doen als er nooit meer een morgen zou zijn?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
Heel goed dat je het nu eens keihard hebt uitgesproken!
Ik hoop voor jullie dat de uitslag as woensdag jullie nog voorlopig de tijd geeft om bij elkaar te mogen zijn.
Sterkte en een hele dikke knuffel van Timo en Marjolein
Veel sterkte.
Goed dat je dit zo even 'gezegd' hebt!
Zet 'm op!
Dit is de eerste keer dat ik op deze blog kom (ik ken je van twitter en facebook), en lees wat er precies aan de hand is. Ik zit hier nu met tranen in m'n ogen, omdat ik me zo goed kan voorstellen hoe jullie je voelen. Ik heb zelf kanker gehad, maar ik ben gelukkig een paar maanden geleden 'schoon' verklaard. De angst, pijn, verdriet, onzekerheid en onmacht die jullie voelen is onbeschrijfelijk. Het is logisch dat je op het randje van overspannen zit. Deze ziekte hakt er ongelooflijk in en richt niet alleen lichamelijk, maar voornamelijk emotioneel zoveel schade aan. Teleurstellingen kan je op dit moment gewoon niet aan. Onnodige beslissingen kan je niet maken. Mensen kunnen (of willen) niet begrijpen wat voor impact die rot ziekte op je leven heeft. Ik heb het zelf meegemaakt met iemand die beweerde mijn allerbeste vriend te zijn. Alleen op het moment dat ik doodziek op bed lag, 20 keer per dag boven de wc pot hing van misselijkheid en soms niet eens de wc haalde omdat ik zo doodop was, was die beste vriend nergens te bekennen. Sterker nog, hij liet aan iedereen weten hoe teleurgesteld hij in mij was omdat ik op dat moment niet aan hem dacht, terwijl hij toch 'doodziek' met een griepje op bed lag. We hebben inmiddels geen contact meer, maar zijn opmerkingen hebben me erg gekwetst en zitten me op zekere hoogte nog steeds dwars. In jullie geval is het nog wat erger, omdat het hier om familie gaat. Ik kan jullie eigenlijk alleen maar heel veel liefde, sterkte en kracht toewensen. Ik ken je wel niet persoonlijk, maar mocht je een keer met iemand willen praten, een luisterend oor nodig hebben of gewoon even lekker alles van je af willen schreeuwen... I'm here.
Geniet van alle momenten die jullie samen hebben. Koester de kleine dingen, en denk niet teveel aan degene die er niks van snappen. Zij komen zichzelf uiteindelijk vanzelf wel tegen. Een hele dikke kus en knuffel!
Ik kan me niet voorstellen dat ik niet zoveel mogelijk bij mn Lief zou willen zijn. Of zoveel mogelijk bij mijn vader/moeder/zus (wie er ook ziek is). Mijn zusje heeft nog een uitzicht en ik wil haar al vaker zien. haar ziekte brengt me dichterbij haar. Raar, en k*t dat zoiets daarvoor moet gebeuren, maar waar. Sterkte! *kus*
Heb ik nou de diagnose ergens gemist?! Jullie hadden nog geen uitslagen gekregen toch van wat Ben nu precies heeft?
Dat je boos bent snap ik heel goed, ik heb alleen even geen idee wat ik nog meer kan toevoegen dan wat mensen hierboven ook al gezegd hebben.
Als er nooit meer een morgen zou zijn zou ik vooral samen willen zijn met degene die me lief zijn.
*slik*
*knuff*
Een reactie posten