pas op: deze log bevat veel ongezelligheid, weinig positiefs en heeft een erg explosieve lading
Op dinsdag 15 december ging lief naar de dokter, omdat hij een verwaarloosde longontsteking had dacht hij zelf en zo ook de huisarts, een griepje wat maar niet overging. Na hem de dag tevoren op zijn hart gedrukt te hebben dat hij nu bij de huisarts echt even om een foto moest vragen omdat het me niet lekker zat dat hij al zo lang doorsukkelde en telkens maar naar huis gestuurd werd toch na veel wikken en wegen de brief voor de foto gehad.
47 dagen later zijn we nu... en het leven lijkt een grote vrije val sinds die dag. Waar we in de laatste maand van het vorig jaar nog hoopten dan het gèèn kanker zou zijn, hebben we de eerste maand van dit jaar doorgebracht met hopen dat het maar de minder erge vorm van kanker boven de ernstige (dodelijke) vorm zal zijn.
Ik ben boos, ontzettend boos.
Volgens de geleerde mensen in de wereld zouden ze in hun handen klappen omdat ik een perfect schoolvoorbeeld van de stadia van rouw ben (linkje). Want een rouwproces, dat is het zeker. We rouwen om het verlies van de onschuldigheid van ons leven, het verlies van 'lang leve de lol'.
Maar ik ben boos, boos om de mensen die me zeggen dat we positief moeten blijven denken. Boos op de wereld om me heen die elke dag een stukje egoïstischer lijkt te worden, boos om het ontwijkende gedrag van mensen die niet meer met ons durven of willen praten.
Boos om de trutten en klootzakken die ons keihard in de steek gelaten hebben, omdat ze ons imperfecte leventje en onze negatieve invloed niet in hun leven vonden passen.
Maar ik ben ook boos op mijn lief, die òf de ernst van de situatie niet in wil zien òf het gewoon allemaal al heeft opgegeven. Ik word daar boos om omdat de buitenwereld hem als de positieve en sterke man ziet terwijl ik hem de laatste paar dagen alleen maar in zie zakken en depressief zie worden. Ik te horen krijg dat hij er zo rustig onder blijft en zo nuchter terwijl ik hem regelmatig met zijn kop tegen de muur wil rammen :-P
Ook ben ik boos omdat God of weet ik wie ons kind maar niet kan sparen en ze buiten alles wat ze de afgelopen tijd heeft doorgemaakt ook nog eens moet dealen met een overleden huisdier.
Ik ben boos, heb zin om iemand of iets in elkaar te slaan, te gillen of gewoon iets te slopen..
Ik ben boos om de oneerlijkheid, om het feit dat men met opmerkingen komt als zijnde 'goh, het zit jullie ook niet mee de laatste paar jaren hè, maar ach na regen komt zonneschijn'.
Flikker toch op met de zonneschijn, na regen komt keiharde en levensgevaarlijke ijzel, dat heeft het weer jullie toch wel duidelijk gemaakt de afgelopen weken? Niks geen zonnigheid!
Maar voor een ieder die het niet aankan om echt te horen hoe het gaat, die graag gezellige berichten wil lezen die wil ik graag aanraden onze link uit de leeslijst te gooien en voortaan hier te gaan kijken: http://www.altiedgezellig.nl/
Zo, dat ben ik dan ook wel weer even kwijt enzo..
Woensdag de operatie, maandag de uitslag. Dan zal ik weer wat inhoudelijker bloggen, dan zal ik weer de update's schrijven die jullie gewent zijn.
47 dagen verder... en nog een heel jaar voor ons.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
11 opmerkingen:
Mensen die niks durven te zeggen zijn bang om de confrontatie aan te gaan. Dit zegt alles over hen, en niks over jullie! Ik weet uit ervaring wat Longkanker met de patient maar vooral met de familie doet. Het is slopend, keihard en iedereen heeft er onder te lijden! Probeer je koppie erbij te houden, geniet van de kleine dingen ( hoe klein ze nu ook lijken ) en weet dat er mensen zijn die je helemaal niet kent die aan je denken en een grote wolk geluk jouw kant op sturen! Liefs en knuffels!
Heb er ff geen woorden voor...
**KNUFF**
Lieverd ik denk aan je... Veel en met veel liefde.
Ik weer half niet hoe je je voelt en wat er door je geen gaat. Maar ik kan me zooo goed voorstellen dat je alles van je af zou willen SCHREEUWEN! De porselein kast aan gruzellementen wilt gooien en heeeeeel hard met de deuren wilt slaan en keihard stampvoeten als een driftig kind... Meid... Wie houd je tegen? Ik niet, ik heb zin om met je mee te doen! Lijkt me heerlijk om allen onbegrip, pijn en verdriet eens flink van ons af te schreeuwen schoppen en slaan.
Wanneer heb je tijd? ;)
schat waar zit je toch met je gedachten.. het is toch altijdgezellig.nl ;-)
Even een grapje tussen door maar ik begrijp je frustratie helemaal.. maar toch ook weer niet. 1 ding ik zal je niet laten vallen, ook al hoor je niet vaak wat van me.. ik denk aan je en van mij mag je zeiken, zaniken, zeuren, schelden, janken, trappen wat je wilt! Zolang je het maar niet gaat opkroppen!!!
dikke kussies en binnenkort kom ik gewoon eens naar Delft toe. Ga ik je helemaal plat knuffelen
xx
Dees
goed zo, meid. schrijf het van je af! en ook meteen een dikke knuf er achteraan. ik ga niet weer zeggen dat ik je proces herken, daar heb je niet zoveel aan. zit hier wel met tranen in mijn ogen, omdat ik deze machteloze boosheid niemand gun. het is gewoon k*t om je zo te voelen.
zocht je trouwens nog een anatomiepop? zag bij de hema iets dergelijks in de reclamefolder staan.
Ik kan net als wendy de goede woorden even niet vinden.
Weet dat ik aan jullie denk en dat ik altijd voor jullie klaar sta mocht je hulp nodig hebben.
Ik ben alleen niet zo goed in het zelf aanvoelen waar jullie hulp van mij kunnen gebruiken/willen.
*knuffel*
ook ik moet me aansluiten bij de rest en kan niet meer zeggen als
*dikke knuffel* en mocht je willen gillen kom maar op kan toch niet terug gillen want heb me stembanden kapot gehoest
Mijn backspace maakt overuren. Bij alles wat ik hier typ denk ik "dit gaat nergens over en helpt niet om haar beter te laten voelen".
Van mij mag je mopperen, schelden, schreeuwen, verdrietig zijn enz. Ik blijf je gewoon volgen op Twitter en ook hier. Gooi het eruit. Mij jaag je niet weg.
Hele dikke knuffel,
Miran
Ik weet echt niet wat te schrijven... maar niet op je berichtje reageren zou betekenen dat ik het wegstop en er niet mee bezig ben en niet aan jullie denk...maar ik doe het allemaal wel maar ik kan niet meer zeggen dan,
*knuffel een hele dikke knuffel*
Liefs, sterkte en alles wat er voor nodig is om jullie deze oneerlijke tijd door te laten komen.
Natasja
Slechts een klein gebaar om te laten weten dat ik dagelijks aan jullie denk. Meer kan ik niet. Maar ik lees je en ik "hoor" je.
Veel liefs voor jullie alledrie.
Gooi het er maar uit, zou ik zeggen. Als je al die frustraties gaat opkroppen dan heb je alleen jezelf ermee, en in jouw geval ook je man en kind.
Dus ik zou zeggen: schreeuw maar heel hard tegen mij. Ik kan het wel hebben. Dat is beter dan dat het je gezinsleven verpest. Je weet me te vinden...
Een reactie posten