Ik ben er even niet eerder aan toegekomen, maar dan nu toch een verslagje van de dag van gisteren.
Gisterochtend om zeven uur mocht Ben zich melden in het ziekenhuis. Gelukkig heb ik een gouden moeder die de dag ervoor al naar Delft was gekomen zodat ik met hem mee kon.
In het ziekenhuis aangekomen bleek dat hij direct als eerste aan de beurt was. Dat was op zich heerlijk want dan hoefde de bloednerveuze zenuwpees niet langer te wachten :-)
Na een trombose prik en een rustgevend slaappilletje mocht ik hem zelf naar de operatiekamer rijden.
Toen was het grote wachten begonnen. Ik ben uiteraard wel gewoon naar huis gegaan want ik het ziekenhuis wachten was nou niet echt iets wat voor mij nuttig voelde.
Om 10 uur kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje, de operatie was goed gegaan en ondanks dat hij weinig zin had om wakker te worden was hij ook goed uit de narcose gekomen.
Eerlijk toegegeven was vooral dat laatste voor mij een behoorlijke opluchting, ik was namelijk best angstig voor die narcose in verband met zijn hartstoornissen.
Ben zelf zegt de operatiekamer niet eens gehaald te hebben, na het zetten en doorspuiten van het infuus begon zijn rustgevende tablet al zo te werken dat hij als een blok in slaap gevallen is ;-)
Om 12 uur werd ik gebeld dat het eigenlijk zo goed ging dat hij voorzichtig aan naar huis mocht, thuis kan immers de wond ook wel dichtgroeien en kan hij ook slapen.
De operatie is hem zelf dus erg meegevallen, de napijn wat minder. Omdat ze natuurlijk de gehele lymfeklier in zijn lies weggehaald hebben heeft hij een snee van zo'n 7 centimeter die je voelt als je zit,ligt, staat en loopt. Hij weet dus simpelweg niet hoe hij zitten/liggen/hangen moet.
Gelukkig heeft er ooit iemand paracetamol uitgevonden en daar houdt hij zich redelijk staande mee.
Na het pleister verversen is alleen wel duidelijk geworden dat hij echt te eigenwijs is en gewoon al veel te veel loopt waardoor hij behoorlijk wat wondvocht achter de wond heeft zitten. Hij moet van mij dus voornamelijk rusten en zitten ;-) (en terwijl ik dit typ staat hij in de keuken de afwas te doen :-s ) Dat worden dus nog lange dagen!
De afspraak voor de uitslag is twee dagen verzet, gewoon omdat het simpelweg niet gaat lukken om maandag al een uitslag te hebben. Het wachten is dus nog tot woensdag tot de uitslag er is, en laten we dan hopen dat het wachten echt klaar is!
donderdag 4 februari 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Tis ook wat zeg :(
Zoals ik al zei, gewoon neerslaan als hij niet luistert :)
tot maandag!
dikke kus en knuff xx
*duimendraaien tot woensdag doet*
Sterkte met Ben koest houden ;-)
Ben, zitten, nu!
luister naar je vrouw, die weet wat goed voor je is.
wat kunnen patienten lastig zijn, hè!? is vastbinden geen optie? :-)
fijn dat de operatie en narcose goed zijn gegaan. nu genezen en wachten (alweer).
ik ga voor jullie duimen.
Een reactie posten