Nu deel 2 van het blogje, want hoeveel moeilijke, pijnlijke en klote momenten de afegelopen dagen ook hadden, er waren ook mooie momenten.
om 12 uur gisteravond hebben we elkaar stevig vastgepakt, Teddie haar eerste oud en nieuw dat we haar wakker gemaakt hebben. Met tranen in mijn ogen keek ik mijn Liefste aan, zullen we hier volgend jaar weer zitten? Hier niet, maar wel met elkaar was de gedachten die we allebei hadden.
Gelukkig nieuwjaar wil ik niet wensen, dat vind ik hypocriet gezien ik dat zelf ook niet wil horen.
2010 wordt een jaar van een loodzwaar gevecht, van veranderingen, van leren en handelen.
De afgelopen dagen hebben een aantal mensen laten zien wat dè gedachte achter naasteliefde is, wat de gedachten achter troost bieden is.
Daarom wil ik ook iedereen die een mailtje gestuurd heeft toen Ben in het ziekenhuis een dikke knuf geven en heel erg bedanken.
Ook hebben we een paar hartverwarmende kaartjes gekregen en hele persoonlijke berichtjes die ons beiden recht in het hart raakten.
Een aparte vermelding vinden wij beiden de collega's van Ben van LNV waard, want hoe jullie meeleven qua berichtjes en de prachtige bloemen die hij kreeg verwarmt ons hart echt, bedankt! :-)
Geen gelukkig nieuwjaar dus voor ons, daarvoor is de weg die voor ons ligt te donker, maar het wordt wel een mooi jaar. Dit jaar gaan we namelijk winnen van een oneerlijke strijd, dit jaar krijgen we een laatste kans helemaal opnieuw te beginnen, dit jaar zullen we doorbrengen met mensen die echt om ons geven. Dit jaar krijgen we een levensles die onze visie op het leven totaal zal veranderen, die ons een waardevolle waarschuwing geeft en ons verteld nu eens ècht te gaan genieten.
Wat ik iedereen dan ook wil wensen is vooral een liefdevol, hoopvol, wijs en warm 2010!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Ik ga gewoon maar even op allebei de logjes tegelijk reageren al vind ik het héél moeilijk.
Weet je, ik ken je natuurlijk nog niet zo heel erg lang en vind het daarom soms best moeilijk om uit te vinden hoe ik het beste met jullie om kan gaan in deze situatie.
Laat ik merken dat ik erg verdrietig ben en dat jullie iedere dag meerdere malen in mijn gedachten langs komen, of zadel ik je niet op met mijn verdriet, omdat dat van jezelf al groot genoeg is?
Moet ik je nou bellen en je weer over iets laten praten wat zoveel pijn doet, of stuur ik je een mailtje/berichtje/enz?
Net als Ben's verjaardag; iedere wens leek zo in het niet te vallen bij wat jullie wel niet moesten voelen en 'hartelijk gefeliciteerd' en 'lang zal hij leven' klinkt zo wrang.
Net als dat het voor Teddie zo fijn zou zijn om wat afleiding te hebben... Logisch! Maar dat is dan niet iets waar ik op zou komen, hoewel ik haar met liefde kom halen voor een poos afleiding.
Al voel je je nu niet zo; ik vind je een geweldig lief en stoer en sterk mens. Je bent wie je bent en je laat ook niets anders zien. Daarom geef ik zoveel om je (jullie) en daarom doet de hele situatie me heel veel verdriet.
Ik gun jullie de wereld en ik hoop dat jullie 'm zullen krijgen ook, helemáál!
xxx
C.
voor C.
ik spreek niet voor Miran natuurlijk, maar uit ervaring wil ik je toch een beetje advies geven.
als je twijfelt of je iets voor Miran en Ben kunt doen, vraag het aan ze. ben niet bang om je verdriet met hen te delen, dat is een bevestiging van (hoe pril misschien ook) jullie vriendschap. net zoals je hierboven hebt gedaan, twijfel je, laat het weten. da's beter dan niets van je laten horen.
Een reactie posten