Bovenstaande vraag wordt ons regelmatig gesteld. Het is een plichtmatige vraag, een retorische vraag.
Meestal geef ik als antwoord: ach, moeilijk maar we redden ons wel.
Het echte antwoord geef ik maar niet. Ik merk dat het groepje om ons heen steeds kleiner wordt, mensen vermijden ons en vragen maar gewoon niet meer.
Men is de negatieve berichtgeving van ons zat. Helaas kan ik van kanker niet iets positiefs maken, helaas kan ik niet denken: oh wat fijn dat ik mijn hele leven onder mijn voeten weggeslagen voel worden, dat geeft me weer een kans op een nieuwe start.
Kanker is niet positief, het idee dat je je lief, je leven, je maatje en je alles kan verliezen is niet iets waar een positieve draai aan te geven valt.
Mensen zijn het wel zat, hebben geen zin in het echte verhaal dus geef ik er maar een zo positief mogelijke draai aan.
Maar hoe gaat het echt.. en als ik nu even mag toegeven aan mijn echte en oprechte gevoel: KUT
Ben zit er mentaal behoorlijk doorheen, weet niet goed meer hoe hij zichzelf staande moet houden. Ik zie de liefde van mijn leven langzaam aan steeds kleiner worden (figuurlijk gesproken) veranderen in een schaduw van wat hij ooit was.
Maar inderdaad, we houden ons staande, we wisselen elkaar af in moeilijke buien, vangen elkaar om de beurt op. Toch heeft het ook wel iets positiefs, we staan dichter bij elkaar dan ooit te voren, we weten wat het leven waard is en zullen genieten van elke minuut die we hebben.
Maar... eerst moeten we gewoon weten waar we aan toe zijn. We zitten inmiddels op een maand vanaf de eerste afspraak, een maand onzekerheid, een maand van onderzoek na onderzoek en afwachten. Dat is moordend.. zwaar moordend.
Naar de buitenwereld toe zullen we sterk blijven, zullen we antwoorden dat we ons wel staande houden, en dat het wel gaat (ik zit met mams aan de telefoon op het moment dat ik dit typ en hoor mezelf als antwoord op de vraag geven: ja gaat wel ;) )
Gewoon omdat men verwacht dat we dat als antwoord geven.. omdat de waarheid, de echte keiharde waarheid door de meeste mensen echt niet gehoord wil worden.
En voor de paar mensen die het wel oprecht menen, en van wie we het dan ook weten:
Dikke knuffel, ik hou van jullie!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
8 opmerkingen:
Als mensen niet het echte antwoord willen horen dan moeten ze de vraag ook maar niet stellen.
Als het KUT gaat, dan gaat het ook echt gewoon KUT. Dus mag je dat wat mij betreft ook best zeggen!
En juist daarom baal ik nog meer dat ik zaterdag zo dicht bij je in de buurt ben geweest en het niet wist. Anders was ik zeker ff een bakkie komen doen!
zit hier nu ook echt met tranen in mijn ogen. Ook ik zeg eigenlijk altijd als iemand aan me vraagt hoe het gaat dat het wel goed gaat. En nee "gelukkig" is er in mijn omgeving niemand ernstig ziek en zit ik niet in hetzelfde schip alswaar jullie inzitten.
Maar er speelt zoveel meer waar ik niet over praat met mensen. Eigenlijk maar met 1 iemand en dat is mijn moeder. Ben blij dat ik haar nog heb in deze tijden.
Lieve Miran en Ben hele dikke kus en knuffel van mij!!!
en voor Teddie een hele dikke knuffel van tygo
Een hele dikke knuffel terug...
ik ben het helemaal met Joris eens zeg gewoon kut als het kut gaat
we houden ons staande kom op meid je gaat door een hel van onzekerheid en als mensen echt oprecht interesse tonen vind ik zeer zeker dat je dat best mag zeggen en willen ze het niet horen dat moeten ze ook niets vragen!!!
Dus gewoon kut als het kut is en niets anders!
Dikke knuffels voor alle 3
Eerlijk duurt het langst, dus zeg maar gewoon hoe je je voelt. Je maakt nu van je eigen hart een moordkuil omwille van anderen. Je kunt je afvragen of die anderen dat waard zijn. Als ze alleen uit beleefdheid vragen 'hoe het nu gaat', en ze willen het niet horen dat het slecht kan gaan, zijn zij dan wel de moeite waard om in je nabije omgeving te houden? In tijden van nood leer je je vrienden kennen.
Je berichtje doet me aan mijn lieve oma denken...een vrouw met een geweldig gevoel voor humor die nooit vloekte. Toen ik een keer zei dat ik me klote voelde, per ongeluk, het floepte er zomaar uit, want normaal gesproken lette ik echt wel op mijn taal, barstte ze in schaterlachen uit en riep dat ze dat een geweldige omschrijving vond van een rot-gevoel. Sindsdien, als ik haar belde en ze had haar dag niet, antwoordde ze op mijn vraag hoe het ging steevast: "Oh, goed, hoor, maar eigenlijk gaat het KLOTE!" Om daar dan zelf hartelijk om te lachen.
Voor haar was het bevrijdend om het zo te zeggen, voor jou zal hetzelfde gelden, denk ik. Daarom sluit ik me geheel en al bij de anderen aan en zeg ik ook, als mensen het niet willen weten moeten ze het niet vragen! En als ze het wel willen weten, geef ze dan maar een eerlijk antwoord, al is het alleen omdat het soms zo heerlijk oplucht om wat krachttermen door de ruimte te laten weerklinken!
Heel veel liefs, Ellemijn
Lieve Miran,
Even advocaat van de duivel: weet je wel zeker dat mensen niet meer vragen omdat ze het echte antwoord niet willen horen?
Even uit eigen ervaring: een kennis van me is onlangs haar man verloren. Nu hebben we voornamelijk mailcontact en zien we elkaar niet zo vaak, maar ik vind het best moeilijk om te vragen hoe het gaat. Dat het kut gaat kan ik zelf namelijk ook wel bedenken. En wat zeg ik dán? Dat ik me kan voorstellen dat het kut gaat? Dat is weer niet zo, want ik ben mijn man niet verloren. En wat nou als ik vraag hoe het met haar gaat op een moment dat ze daar nou nét even niet over wil praten?
Of stel dat ik het vraag en ze gaat huilen? Dan voel ik me misschien wel schuldig en op z'n minst heel ongemakkelijk.
Snap je een beetje wat ik wil zeggen? Wat jullie meemaken is inderdaad ongelofelijk kut en je ziet al aan de reacties hier dat mensen er vaak geen woorden voor hebben. En dan is het via het web vaak nog makkelijker om een woordje achter te laten dan wanneer je iemand daadwerkelijk ziet.
Men weet gewoon vaak niet om te gaan met zo'n situatie als die van jullie. En ja, dan is weglopen stukken makkelijker. Het zij zo. Des te meer kun je de wáre interesse en liefde koesteren.
Liefs, Miranda
Dit blijft altijd moeilijk. Mijn eerste reactie is ook zeg gewoon hoe je je echt voelt, maar aan de andere kant kan ik mij ook voorstellen dat je een algemeen antwoord geeft. Aan sommige mensen wil je niet eens vertellen hoe het echt met je gaat.
Toen ik in een rot situatie zat (van heel andere orde dan waar jij nu in zit) zei ik ook altijd dat het wel ging. Tot dat iemand na mijn standaard antwoord aan mij vroeg "Ja, maar hoe gaat het nou écht met je?" Dat was voor mij een teken dat die persoon echt geïnteresseerd was en kon ik mijn verhaal kwijt zonder het gevoel te hebben een zeur te zijn.
Dit heeft echt indruk gemaakt en ik doe het nu zelf ook.
Een reactie posten