Ik leg net de telefoon neer, vriendinnetje Mo. Nadat ik mezelf 10 minuten lang alle ellende van me af heb horen kletsen en de medische update's heb gegeven komt het gesprek ten einde. We hebben afgesproken dat ze volgende week een keertje langskomt, en we willen ophangen. Dan bedenk ik me in eens en roep nog snel: Hoe gaat het eigenlijk met jùllie?
Eigenlijk schaam ik me daar dood om, zelf maar ratelen over hoe het hier gaat (eindelijk eens geroepen dat het KUT gaat!) en maar over mezelf gerateld zonder te vragen hoe het met de ander gaat. Dat gaat in tegen alles wat ik ooit geweest ben! Ik ben altijd de meelevende geweest, het luisterend oor en in eens vergeet ik gewoon dat anderen ook een leven hebben en hun zorgen hebben.
Een ander lief vriendinnetje komt volgende week woensdag, ontzettend fijn want dan kan ik eindelijk met haar 1 1/2 maand oude mannetje knuffelen. Aan de andere kant schaam ik me dood, want zij komt naar òns, terwijl wij nog steeds niet eens op kraamvisite geweest zijn! (Kraamvisite's zijn sowieso niet mijn sterkste punt, maar ik weet hoe belangrijk ze voor de papa en mama in kwestie zijn!)
Ik vergeet verjaardagen, belangrijke dagen, vergeet te vragen hoe het met zwangere vriendinnetje gaat, vergeet mee te leven met moeilijke dagen, eerste prikjes enzovoort.
Door alle stress en rare dingen bij ons schieten dat soort dingen er steeds zo bij in, en dat voelt zo verkeerd, zo ben ik niet, en zo wil ik ook niet zijn!
Dus bij deze een logje met een vraagje aan jullie:
Hoe gaat het met jùllie?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Miran, ik heb weer een paar van je logjes gelezen en herken zoveel. Mijn moeder heeft zoveel van hetzelfde doorgemaakt. Je kringetje dat kleiner wordt, mensen die stoppen met informeren hoe het gaat, je schuldgevoel over minder aandacht hebben voor anderen. Iedere vrouw van... zal dit herkennen.
Veel mensen kunnen maar een kleine hoeveelheid slecht nieuws aan. Vaak omdat ze (te) druk zijn met hun eigen leventje. Het zijn de echte meelevende medemensen die wel blijven vragen, die nog wel durven bellen, die uren kunnen luisteren. Je zult nu je echte vrienden leren kennen. Van sommigenzal het erg tegenvallen, door anderen zul je bijzonder verrast worden.
En dat jij nu niet zo goed bent in luisteren, vragen hoe het gaat, meeleven met prikjes enzo... dat nemen die vrienden voor lief. Ze snappen dat je hoofd er nu niet naar staat. Maar vertrouw erop dat je de afgelopen jaren voldoende krediet hebt opgebouwd om nu even wat minder attent te zijn. Ga maar na hoe je zelf zou reageren als je dit vlogje van iemand anders zou lezen. Als een goede vriendin in een rotsituatie niet zou vragen naar Teddy's eerste schooldag, zou je dat ws ook wel snappen.
Maar dat neemt niet weg dat je het vervelend vindt, dat je zo niet wil zijn. Ik snap heel goed dat je daarmee enorm worstelt. Dat komt er dus ook nog eens bij. Daarom wil ik je met mijn reactie een virtueel hart onder de riem steken. Het is goed dat je bewust bent dat je moeite hebt om je attente zelf te zijn. Dat betekent dat het nog steeds in je zit. Als je weer in rustiger vaarwater zit, komt dat vanzelf weer terug. Daar moet je op vertrouwen. En op begrip van anderen, ook daarop proberen te vertrouwen.
Enneh... het gaat goed met me, hoor. Lief dat je er naar vraagt! :-)
Oh liefie toch, daar moet je je eigenlijk helemaal niet druk om maken. Ik denk dat iedereen wel begrijpt dat je even minder attent bent. En zij die dat niet begrijpen zijn je vriendschap niet waard.
Ik vind het in elk geval hartstikke stoer en sterk dat je zo open over je gevoelens schrijft.
Enne, met mij gaat het goed. Beetje verkouden en griepje onder de leden denk ik, maar verder gaat het wel lekker. ;)
he he eindelijk durf je dan toe te geven en te zeggen dat het kut gaat! ( grote meid:P)
Hier even iets minder griep met als bonus weer een longontsteking maar dat gaat godzijdank wel weer over;-)
Enne maak je niet druk dat je nu even niet vraagt hoe het met een ander gaat meis ik denk dat iedereen dat nu wel snapt dat je dat vergeet!
Knuffff van ons ( ja alweer:P)
In zo'n periode als jullie meemaken mág je egoistisch zijn! En dat je niet zo bent, weet iedereen, die je lief is, echt wel! Écht!
En trouwens... ik vind hélemaal niet dat je aan niemand denkt... je leeft juist nog steeds heel erg met iedereen mee. En tja, dat je niet meer alles kan onthouden wat de anderen meemaken, nou én? Je hoofd zit al vol genoeg, meis...
-x- *knuff*
ps. hier gaat het prima! ;-)
Een reactie posten