Vacuüm

We leven momenteel in een vacuüm. Het gevoel buiten de rest van de wereld te staan is vooral bij mij erg aanwezig.

Terwijl we overal mensen horen die bezig zijn met de normale dingen des levens lijkt hier niets meer normaal. Soms voel ik de neiging om mensen door elkaar te schudden en te roepen: waar heb je het over.. geniet ervan, kap es met klagen, moet je eens kijken wat je om je heen hebt! Maar ikw eet dat dat nergens op slaat, iedereen zijn zorgen zijn belangrijk in zijn eigen wereld, dat veranderd niet omdat er iets ergs gebeurt met een ander.
Vandaag heb ik de kerstzooi opgeruimd. Gewoon lekker mijn eigen huisje terug, maar ook omdat ik dat simpelweg niet kan zonder de hulp van Ben. (De dozen staan nogal hoog..) Tijdens dit opruimen hoorde ik mezelf en Ben telkens weer zeggen: dat moeten we volgend jaar zo of zo doen, of dàt doen we volgend jaar anders.
Op zich weet ik dat we zo ook moeten denken, en toch kwam de man met de hamer weer even langs later op de dag, de twijfel, de onzekerheid.. zullen we die spullen nog wel samen uitpakken volgend jaar?

Met Ben gaat het ook niet lekker, hij piekert te veel, slaapt slecht en is vooral ontzettend benauwd. Het is gewoon bizar hoe hij in korte tijd echt een heel stuk ouder lijkt te zijn geworden.
Als ik hem 's nachts naast me hoor raspen, eigenlijk soms happen naar adem dan huilt mijn hart en vraag ik me af waar de Ben van een jaar, eigenlijk van nog maar een maand geleden is gebleven.

Morgen gaan we veel regelen.. we gaan kijken wat de mogelijkheden zijn om urgentie te krijgen voor een andere woning, simpelweg omdat Ben hier gewoon niet meer op een normale manier naar boven kan komen, zeker niet na een dag werken of een stuk fietsen.
Maar bovenal gaan we genieten, proberen te genieten van elk moment die we samen hebben.